31/10/11

Υπόθεση Μαξ Μέρτεν


Σκανδαλολογία Μέρος Δ' 

 

Ένα σκάνδαλο το οποίο απασχόλησε την Ελλάδα τη δεκαετία του 1950, είναι αυτό του Μαξ Μέρτεν.

Ο Μαξ Μέρτεν ήταν στέλεχος του Ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας ο οποίος είχε οριστεί ως σύμβουλος της στρατιωτικής διοίκησης της Θεσσαλονίκης μεταξύ 1942 και 1944. Ήταν υπεύθυνος για τη μεταφορά 45.000 Εβραίων της πόλης στα στρατόπεδα εξόντωσης στο Άουσβιτς της Πολωνίας, τη λεηλασία των περιούσιων τους, όπως επίσης και τυμβωρυχίας του εβραϊκού νεκροταφείου της πόλης.
Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα των Ναζί, ο Μέρτεν όχι μόνο δε δικάστηκε από τη μετέπειτα Δυτική Γερμανία, αλλά έγινε και υψηλόβαθμο στέλεχος του δυτικογερμανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης!
Έτσι τον Μάιο του 1957 πήγε στη Θεσσαλονίκη ως τουρίστας (επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος θα λέγαμε) και κατά μια άλλη εκδοχή για να ψάξει για έναν θησαυρό που ο ίδιος είχε κρύψει.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, είχε το θράσος να επισκεφτεί την πόλη στην οποία διέπραξε εγκλήματα πολέμου.
Όμως στην Ελλάδα, εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης εις βάρος του από το 1947. Έτσι, κατόπιν και της αναγνώρισής του από ορισμένα θύματά του, ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ανδρέας Τούσης διέταξε τη σύλληψή του τον Μάρτιο του 1958. Την εντολή εκτέλεσε ο Εισαγγελέας Θεσσαλονίκης Ταρασουλέας και συνεπώς στάλθηκε στην Αθήνα όπου ο Τούσης τον προφυλάκισε.
Μόλις γίνεται γνωστή η προφυλάκισή του στους Δυτικογερμανούς, αρχίζουν αυτόματα και οι πιέσεις για την απελευθέρωσή του. Άλλωστε οι δυο χώρες ήταν σύμμαχες (μέλη του Δυτικού κόσμου αλλά και του ΝΑΤΟ) και ο "Εθνάρχης" (να τον χαίρονται οι οπαδοί του) Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν ήθελε να ταραχτούν οι σχέσεις των δυο χωρών, αφού μάλιστα ήταν επικείμενη η σύναψη δανείου προς την Ελλάδα, αλλά και λόγω των πολλών Ελλήνων μεταναστών που θα πήγαιναν στη Δυτική Γερμανία ως εργατικό δυναμικό για να ανοικοδομήσουν τη βιομηχανία της και να φύγει ένα "βάρος" από το κυβερνών κόμμα της ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση), μιας και οι αντιδράσεις εξαιτίας της φτώχειας του ελληνικού λαού ήταν έντονες.
Κατόπιν αυτού, τον Ιανουάριο του 1959 ο Καραμανλής εισάγει στη Βουλή και ψηφίζει νόμο «περί αναστολής διώξεως εγκληματιών πολέμου», με τη δικαιολογία ότι «πρέπει να παραμεριστούν τα εμπόδια δια την ανάπτυξιν των σχέσεών μας με τη Δυτική Γερμανία», όπως δήλωσε ο Υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Καλλίας.
Ταυτόχρονα όμως με τις πιέσεις των Δυτικογερμανών , υπήρχαν οι πιέσεις της ελληνικής και διεθνούς κοινής γνώμης, καθώς και οι πιέσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) στις οποίες και τελικά ενέδωσε ο Καραμανλής. Έτσι εξαίρεσε τον Μέρτεν από την εφαρμογή του νόμου, κι η υπόθεση πήγε στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκληματιών Πολέμου της Αθήνας.
Η δίκη ξεκινάει τον Φεβρουάριο του '59, προκαλεί το έντονο ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας, και τελειώνει τον Μάρτιο του ίδιου έτους όπου ο πρόεδρος του Στρατοδικείου, συνταγματάρχης Κοκορέτσας τον καταδικάζει σε 25 χρόνια φυλάκισης.
Όμως, οι Δυτικογερμανοί δεν είχαν σταματήσει να ζητάνε από την υποτακτική και εθελόδουλη κυβέρνηση του Καραμανλή την απελευθέρωση του δικού τους κυβερνητικού στελέχους. Σαν αποτέλεσμα αυτού, ήταν να αποφυλακιστεί ο Μέρτεν τον Νοέμβριο του '59, δηλαδή μια χρονική περίοδο κατά την οποία θα είχαν καταλαγιάσει σε μεγάλο βαθμό οι αντιδράσεις της ελληνικής κοινής γνώμης.
Αμέσως μετά την επτάμηνη φυλάκισή του στις ελληνικές φυλακές, απελάθηκε στη Δυτική Γερμανία με την προϋπόθεση να εκτίσει εκεί την ποινή του (εδώ γελάμε). Κατά έναν περίεργο τρόπο, τα γερμανικά δικαστήρια τον απάλλαξαν από τις κατηγορίες, λόγω έλλειψης στοιχείων... Ο αποκαλούμενος "Χασάπης της Θεσσαλονίκης" η "Δήμιος της Θεσσαλονίκης", αυτό το ναζιστικό καθίζημα συνέχισε να ζει σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα...
Η υπόθεση όμως δεν τελειώνει εκεί. Τον Σεπτέμβριο του '60, η "Ηχώ του Αμβούργου" και το "Ντερ Σπίγκελ" δημοσιεύουν κάποια αποσπάσματα της κατάθεσής του στα γερμανικά δικαστήρια, όπου δηλώνει ότι ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο υπουργός Εσωτερικών Δημήτριος Μακρής, η σύζυγός του Δοξούλα και ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Γεώργιος Θεμελής υπήρξαν συνεργάτες των Γερμανών. Μάλιστα ισχυριζόταν ο Μέρτεν, ότι διέθετε φωτογραφικό υλικό που όχι μόνο θα αποκάλυπτε τους εν λόγω πολίτικους, αλλά και πολλούς από την ελληνική Δεξιά (δε μας εκπλήσσει αυτό, άλλωστε όλοι γνωρίζουμε τον ρόλο που είχαν οι Χίτες, οι Ταγματασφαλίτες και άλλοι "διαπρεπείς" πολιτικοί της Κατοχής στην ελληνική Δεξιά, φορώντας τη μάσκα του πατριωτισμού).
Το ζεύγος Μακρή κι ο Θέμελης, αντιδρούν προσφεύγοντας στα ελληνικά δικαστήρια, όπου και καταδικάζεται ο Μέρτεν για συκοφαντική δυσφήμιση (ερήμην του βέβαια). Γνωρίζοντας πως ο Μέρτεν δεν πρόκειται να έρθει στην Ελλάδα ξανά ώστε να καταθέσει, οι θιγόμενοι δεν προσέφυγαν στα γερμανικά δικαστήρια θέλοντας να αποφύγουν δυσάρεστες καταστάσεις γι' αυτούς. Αργότερα, δημοσιογραφικές έρευνες έδειξαν πως ο Μακρής είχε καλές σχέσεις με τους Ναζί στην Κατοχή ως δικηγόρος, η Δοξούλα ήταν γραμματέας του Μέρτεν κι ο Θέμελης διορισμένος Νομάρχης. Για τον Καραμανλή τα πράγματα ήταν θολά, αλλά όπως και να 'χει, δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσουν οι Δυτικογερμανοί κι οι Αμερικάνοι τον αναγνωρισμένο ηγέτη της ελληνικής Δεξιάς να σπιλωθεί από ένα τέτοιο σκάνδαλο.
Τελικά τον Νοέμβριο του '60, οι γερμανικές αρχές κατάφεραν να πάρουν στα χέρια τους τα στοιχεία που είχε ο Μέρτεν, κι η υπόθεση έληξε οριστικά...

Σκανδαλολογία
τα μεγαλύτερα πολιτικά και οικονομικά
σκάνδαλα της Ελλάδας
από akis

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου